Patron szkoły - The Patron of our school
Patron szkoły - The Patron of our school
08.09.2006 08:05 || Wersja do druku :: Patron szkoły - The Patron of our school


The Patron of our school >>>

Ignacy Jan Paderewski urodził się 6 listopada 1860 roku w Kuryłówce w zaborze rosyjskim.

Matka Poliksena z domu Nowicka zmarła w kilka miesięcy po jego urodzeniu, ojciec Jan Paderewski pracował jako zarządca majątków ziemskich.

(15 - letni Paderewski z ojcem)

Gdy Ignacy był 3-latkiem, ojciec zdecydował się na udział w powstaniu styczniowym, co okupił rocznym pobytem w więzieniu.
Wychowaniem małego Ignacego i jego starszej siostry Antoniny zajmowali się: ojciec, ciotki, a od roku 1867 druga żona ojca.

Ignacy Jan od wczesnych lat dziecięcych wykazywał zamiłowanie do muzyki. Gry na fortepianie początkowo uczył go domowy nauczyciel. W 1872 roku dwunastoletni Paderewski podjął studia muzyczne w Konserwatorium warszawskim. Do grona jego nauczycieli należeli: G. Roguski, J. Janothy, P. Schlözer, R. Strobel, J. Oliwiński, Wł. Żeleński.

W 1878 roku po otrzymaniu dyplomu młodemu muzykowi (okazał się najlepszym ze wszystkich absolwentów) zaproponowano pracę w Konserwatorium w charakterze nauczyciela fortepianu. Okazał się nauczycielem doskonałym, ale pracy pedagogicznej nie lubił.

W 1880 roku dwudziestoletni Paderewski poślubił Antoninę Korsakównę. W rok później, 18 maja 1881 roku Antonina zmarła zostawiając męża z kalekim, kilkumiesięcznym synkiem.
Paderewski będąc indywidualnością wybitną postanowił studiować dalej w jednym z liczących się ośrodków Europy Zachodniej. Wybór padł na Berlin. W Berlinie (1881-82) studiował kompozycję u H. Urbana i kontrapunkt u F. Kiela.

W 1884 roku udał się do Wiednia, gdzie pod okiem T. Leszetyckiego doskonalił swój kunszt pianistyczny. W międzyczasie dał się poznać jako kompozytor dzieł fortepianowych. Powstały wówczas m.in.: miniatury fortepianowe, Sonata na skrzypce i fortepian a-mol (1880), Fantazja polska na fortepian i orkiestrę op. 19 (1883).

Początek wielkiej kariery muzycznej Ignacego Jana Paderewskiego przypadł na rok 1887. Był to koncert na cele dobroczynne, w którym obok Paderewskiego wystąpiła słynna włoska śpiewaczka Paulina Lucca. Paderewski okazał się artystą tak znakomitym, że po koncercie okrzyknięto go genialnym muzykiem. W 1888 roku odniósł kolejne sukcesy w Paryżu i Londynie. Od tego momentu sale koncertowe Europy stanęły przed nim otworem.

W 1890 roku po swoim debiucie w Europie wielki artysta zawitał do Poznania. Dał wówczas dwa koncerty: 13 lutego w sali J. Lamberta przy ulicy Piekary, 15 lutego w sali Teatru Polskiego przy ulicy Berlińskiej (dzisiejsza 27 grudnia) na cele dobroczynne. Poznańskie koncerty Paderewskiego poza aspektem artystycznym miały swój oddźwięk polityczny. Do Wielkopolan przyjechał artysta-muzyk, kompozytor, obywatel świata, który mógł, chciał i mówił głośno o Polsce, który grał polską muzykę, szczególnie-tak bliską sercom wszystkich-Chopina. Drugi raz Paderewski koncertował w Poznaniu w listopadzie i grudniu roku 1901.

Pierwsze amerykańskie tournée Paderewskiego miało miejsce w 1891 roku. Stało się ono wielkim sukcesem zarówno artystycznym jak i finansowym polskiego muzyka. Od tego momentu rozpoczęła się także jego wieloletnia kariera wirtuozowska. W swym koncertowym życiu grał on: w prawie wszystkich krajach Europy, obu Ameryk, Afryce (1912), Australii (1904).

W 1899 roku Ignacy Jan Paderewski ożenił się powtórnie z Heleną Rosen primo voto Górska (zm. 1934). W tymże samym roku osiedlił się w Riond-Bosson pod Morges (Szwajcaria).

W międzyczasie-owacyjnie przyjmowany wszędzie-pianista wiele komponował. Powstały wówczas tej miary dzieła co: Koncert a-moll na fortepian i orkiestrę op. 17 (1888), opera 'Manru' (1900), Sonata fortepianowa es-moll op. 21 (1903), Symfonia h-moll 'Polonia' (1907). (Jak podają źródła przestał komponować ok. roku 1907)

Miarą patriotyzmu i ukochania ojczystego kraju stało się ufundowanie przez mistrza Paderewskiego i podarowanie narodowi polskiemu Pomnika Grunwaldzkiego.

Pomnik odsłonięto 15 lipca 1910 roku w Krakowie. Autorem pomnika był polski rzeźbiarz Antoni Wiwulski. Słynne stały się słowa Paderewskiego wygłoszone w czasie uroczystości: 'Nie dać się ruszyć z ziemi, z wiary, z języka, z ducha polskiego. Stać murem aż przyjdzie odrodzenie'.

W 1913 Paderewski osiedlił się w Ameryce a letnie miesiące spędzał w Szwajcarii.



Podczas I Wojny Swiatowej rozpoczął działalność polityczną. M.in. w latach 1917-1919 był członkiem Polskiego Komitetu Narodowego w Paryżu i jego reprezentantem w Stanach Zjednoczonych.

25 grudnia 1918 na pokładzie brytyjskiego krążownika 'Concord' I. J. Paderewski przybył do Gdańska, a stamtąd 26 grudnia do Poznania.



Poznań zgotował mu niepowtarzalną owację. Mimo mroku na ulice wyległy tysiące poznaniaków z pochodniami (Niemcy wyłączyli prąd).Od dworca kolejowego wzdłuż całej trasy aż do hotelu Bazar pozdrawiały go wiwatujące tłumy.

Z balkonu hotelu Paderewski wygłosił do zebranych płomienną mowę, którą zakończył słowami: 'Niech żyje zjednoczona, wolna i wielka Polska z własnym wybrzeżem morskim'. W drugim dniu pobytu mistrza w Poznaniu wybuchło Powstanie Wielkopolskie. Tłumione od półtora wieku uczucia patriotyczne Wielkopolan znalazły ujście w czynie zbrojnym.



1 stycznia 1919 roku Paderewski wyjechał do Warszawy, a 14 stycznia tegoż roku Józef Piłsudski mianował go premierem pierwszego polskiego rządu (na tym stanowisku pracował prawie rok).

Czynną działalność polityczną zakończył w 1922 roku i w tym samym roku wrócił do fortepianu. Powrót Paderewskiego-pianisty amerykańska publiczność przyjęła z ogromnym entuzjazmem.

W 1924 roku I. J. Paderewski ponownie odwiedził Poznań. Była to zarazem ostatnia wizyta 64-letniego artysty w kraju, którego już miał więcej nie zobaczyć. Uniwersytet poznański nadał mu-trzeci w Polsce, po uniwersytetach we Lwowie (1912) i Krakowie (1919) doktorat honorowy w dziedzinie filozofii (Paderewski był doktorem honoris causa także uniwersytetów amerykańskich).

W lipcu 1931 w Poznaniu odsłonięto pomnik prezydenta W. Wilsona dłuta amerykańskiego rzeźbiarza G. Borgluma ofiarowany przez Paderewskiego mieszkańcom Poznania.

W latach 1937-1940 sędziwy pianista wraz z L. Bronarskim i J. Turczyńskim pracował nad redakcją Dzieł wszystkich Fryderyka Chopina.

Po zajęciu Polski przez wojska hitlerowskie w 1940 roku Paderewski stanął na czele rządu emigracyjnego a 23 września tegoż roku udał się do Stanów Zjednoczony. Tym razem był gościem Prezydenta. W Stanach konsekwentnie apelował o pomoc dla Polski. Jego słynne przemówienie radiowe z 13 kwietnia 1941 roku transmitowane było na całą Amerykę. W marcu 1940 roku 80-letni artysta dawał koncerty na rzecz Funduszu Pomocy Polsce.

21 czerwca 1941 roku Hitler napadł na Związek Radziecki. Na Paderewskim wiadomość ta zrobiła ogromne wrażenie, wiedział że to moment przełomowy w wojnie. Niestety, nie doczekał jej końca. 29 czerwca 1941 roku ok. godz. 23 Paderewski zakończył swe pracowite życie. Po śmierci odznaczony krzyżem Virtuti Militari pochowany został na cmentarzu zasłużonych w Arlington. W 1992 roku prochy jego zostały sprowadzone do Polski i złożone w krypcie Katedry warszawskiej.

Wirtuoz kompozytor, pedagog, polityk, biznesmen, orator, poliglota i filantrop, którego całe życie wypełniała ciężka praca. Dzięki niej stał się jednym z najwybitniejszych pianistów swej epoki.

Paderewski był jednak przede wszystkim gorącym patriotą. Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że jako działacz polityczny nigdy nie reprezentował partykularnych interesów partyjnych.

Celem nadrzędnym było dla niego Państwo, jego niezawisłość, siła i wewnętrzna spójność. O zgodę i współpracę wszystkich Polaków walczył Paderewski nieustannie.


Towarzyszący popularności sukces finansowy Paderewski wykorzystał w działalności publicznej. Majątkiem dzielił się hojnie zarówno z rodakami, jak i obywatelami wielu innych krajów.
Zasilał fundusze i fundacje, z jego udziałem finansowym powstawały sale koncertowe i pomniki, m.in. monumenty Debussy’ego i E. Colonne’a w Paryżu, pomnik Liszta w Weimarze, Beethovena w Bonn, Chopina w Żelazowej Woli, Kościuszki w Chicago, łuk Waszyngtona, pomnik grunwaldzki w Krakowie.



Wiele krajów obdarowało Paderewskiego najwyższymi zaszczytami w uznaniu zasług artystycznych, patriotycznych, ale też ze względu na hojność artysty dla weteranów wojennych, środowisk twórczych i intelektualnych.
Artysta otrzymał m.in. Order Imperium Brytyjskiego, francuską Legie Honorową, odznaczenia Belgii, Hiszpanii, Włoch, Rumunii, Saksonii, Lombardii czy wreszcie Polski: Wielką Wstęgę Orderu Orła Białego, Order Polonia Restituta i pośmiertnie Virtuti Militari.



Paderewski to nie tylko wybitny muzyk, polityk, społecznik, ale także interesująca i bogata osobowość.

Wiele wycierpiał w życiu: dzieciństwo bez matki, aresztowanie ojca wspierającego Powstanie Styczniowe, utrata ukochanej pierwszej żony – zmarła po urodzeniu syna, nieuleczalna jego choroba (był sparaliżowany, zmarł w wieku 21 lat), śmierć drugiej żony zaangażowanej również w działalność patriotyczną i charytatywną, ataki przeciwników politycznych i krytyków muzycznych.

Lubił i chciał pomagać ludziom. Cechowała go niepospolita szlachetność, pracowitość, sumienność i dokładność. Nie znosił intryg – był lojalny zarówno wobec przyjaciół jak i przeciwników, ambitny i wrażliwy na krytykę.



Nad wszystkim dominowała u Paderewskiego głęboka miłość ojczyzny. Miał prawo powiedzieć: „poświęciłem całe życie dla mojej Ojczyzny. Służyłem jej z całego serca, ze wszystkich sił... To ona zawezwała mnie do służby...”

Prochy wielkiego Polaka przywieziono do wolnej Polski w 1992 roku, spoczęły w katedrze św. Jana w Warszawie. W uroczystości wziął udział prezydent Lech Wałęsa i specjalnie przybyły z USA George Bush.

Dla uczczenia pamięci wielkiego pianisty, kompozytora i męża stanu, który tak wielkie zasługi położył dla Polski, Sejm RP ogłosił rok 2001 Rokiem Paderewskiego. >>>


W tym samym 2001 roku, na wniosek społeczności szkolnej, Rada Miejska w Staszowie nadała Publicznej Szkole Podstawowej nr 2 imię Ignacego Jana Paderewskiego.


Szczegółowe kalendarium życia i spis utworów>>>


----------------------------------------

English version

Ignacy Jan Paderewski was born in the village of Kuryłówka in the province of Podolia, then in the Russian Empire (now Ukraine). His father was an administrator of large estates. His mother, Poliksena (née Nowicka), died several months after Paderewski was born, and he was brought up by his distant relatives.
From his early childhood, Paderewski was interested in music. Initially he took piano lessons with a private tutor. At the age of 12, in 1872, he went to Warsaw and was admitted to the Warsaw Conservatorium. After graduating in 1878, he was asked to become a tutor of piano classes at his alma mater, which he accepted.
In 1880 Paderewski married Antonina Korsakówna, and soon afterwards, their first child was born. The following year, they discovered that the son was handicapped; soon afterward, Antonina died. Paderewski decided to devote himself to music, and in 1881 he went to Berlin to study music composition with Friedrich Kiel and Heinrich Urban. In 1884 he moved to Vienna, where he was a pupil of Teodor Leszetycki.
It was in Vienna that he made his musical debut in 1887. He soon gained great popularity and his subsequent appearances (in Paris in 1889, and in London in 1890) were major successes. His brilliant playing created a furore which reached to almost extravagant lengths of admiration; and his triumphs were repeated in the United States in 1891. He was also a substantial composer, including many pieces for piano. In 1901 his sole opera Manru received the world premiere at Dresden, then it had American premiere in 1902 at the Metropolitan Opera and to this day remains the only Polish opera by a Polish composer ever performed there.
Paderewski, his wife, entourage, parrot and Erard piano travelled to Auckland, New Zealand from Sydney aboard the steamer Zealandia on August 28, 1904.(NZ Herald, 29/08/1904, p.5). He travelled to Wellington by train and gave a concert there on September 12. (Otago Daily Times, 13/09/1904, p.2).
He was also active in pursuing various philanthropic causes. In 1910 he funded the erection of the Battle of Grunwald Monument in Kraków, in commemoration of the 500th anniversary of the event. In 1913, Paderewski settled in the United States.
On the eve of World War I, and at the height of his fame, Paderewski bought
a 2,000-acre (8.1 km2) property, Rancho San Ignacio, near Paso Robles, in San Luis Obispo County, on the central coast of California.
A decade later he planted Zinfandel vines on the California property. When the vines matured, the wine was made for him at the nearby York Mountain Winery, then, as now, one of the best-known wineries between Los Angeles and San Francisco.
During World War I, Paderewski became an active member of the Polish National Committee in Paris, which was soon accepted by the Entente as the representative of Poland. He became a spokesman of that organization and soon also formed other social and political organisations, among them the Polish Relief Fund in London.
It was then that he met the English composer Edward Elgar who used a theme from Paderewski's "Fantasie Polonaise" in his work "Polonia" written for the Polish Relief Fund concert in London on July 6th 1916.
His name at once became synonymous with the highest level of piano virtuosity.
In 1919, in the newly independent Poland, Paderewski became the Prime Minister and Minister of Foreign Affairs (January, 1919 - December, 1919), and he thus represented Poland at the Paris Peace Conference. In the summer of that year,
he signed the Treaty of Versailles, which restored the territories of Greater Poland and Pomerania around the City of Gdańsk to Poland. Although this fell short of what the Polish delegates had demanded, these territories provided the core of the restored Polish state.
After being abandoned by many of his political supporters, Paderewski handed Pilsudski a letter of resignation on December 4, 1919, whereupon he took on the role of Polish Ambassador to the League of Nations.
Paderewski died in 1941.



Wygenerowano w 0.34 sek. © 2006-2015 Marek Poniewierka [Klik] * PHP BP Team *